Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Thamizh’

CBF-2011

So I fulfilled my first resolution of the New Year. Ok, I did it only because I wanted to do it very badly, but still just saying. Unlike last year when I ‘saw’ the Chennai Book Fair (henceforth very creatively referred to as CBF) from a moving vehicle almost one kilometer away from the entrance, because that’s how the long the entry queues were, I ‘went’ to CBF this time. Yes! Now CBF is something that I fantasize about for a full year, and then finally don’t make it when it’s on and remain disappointed for the rest of the year. Rows and rows of books stacked high, the smell of freshly printed paper, the haphazard wandering about in narrow corridors, drinking tea off small paper cups while fingering through newly bought books, the sweet corn and pani puri stalls, ok almost everything about the fair gives me a high just thinking about it. Having spent the entire last year sulking about not being able to go, I promptly made it this time armed with loads of reccos, not-so-much of cash, a ‘carrier’ who I’ll need in case I buy LOTS of books (carrier = P, of course) and a mighty bad cold.

I had managed to snoop around the CBF venue several times during the week and my first impression  was ‘Wow, they are majorly e-ottifying(which in case you don’t know, is the highly entertaining and productive occupation of shooing away flies and mosquitoes with bare hands, without the aid of advanced technology like the kosu-bat)this year!’. There was absolutely no crowd at the Fair during weekdays but I went on a holiday expecting sparse crowds perhaps, but Chennai had other plans. Half an hour after opening time, the place was packed and parking was already becoming a pain in unmentionable places. After managing to park in a weed-filled ditch and buying entrance tickets, rushed off inside the venue and whoa, it was as big as ever! And a LOT better organized as well. There were six or seven long neat columns dotted with separate shops for individual publishers/booksellers on either side. The place was well lit and the most useful feature was the presence of these huge hoardings right at the entrance to the columns listing out the shop names and numbers that are present there. Very nice touch! I remember this being there earlier also but it was a bit haphazardly done but this time it was done well. Thanks to these hoardings I didn’t have to navigate through the entire 600 plus shops to buy my books. I could just look at the board and check for the publishers who I want to visit and directly land there. Ka-ching!

This time I had gone to CBF with my mind fixed exclusively on Thamizh books because in Tamil Nadu’s capital city Singaara Chennai, hot-shot posh bookshops find it humiliating to stock up on thamizh literature except for absolutely indispensable treasures like ’60 வகை அசைவ சமையல்’ and ’30 நாட்களில் மலையாளம் கற்பது எப்படி’. So when you find separate rows for Twilight series and Chicken soup for the Agony aunt’s soul(ok, kidding), you hardly find a single shelf allocated for Thamizh books in Landmark or Odyssey. So CBF is the only time/place to stock up on regional reading unless you are superhuman enough to know how to order books from obscure publishing houses in Madurai or Kanyakumari. So I had my mental list all ready and scanned the hoardings for Uyirmai, Kaalachuvadu, Vijaya Padhipagam and other thamizh publishers and headed straight to these stalls. I did look around a bit here and there but amidst one stall of serious thamizh literature, I found fifteen others selling Panchatantra stories and self-help trash. And, as always these stalls were the most popular, being thronged by screaming kids and house wives looking to reach their man’s heart through the most obvious route – the stomach. Nice ambience actually if you don’t mind the pushing/jostling and high decibel levels.

Among the Thamizh publishers, Uyirmai attracted the largest crowds. I was even a bit surprised to see that there was hardly any standing space inside the Uyirmai stall with people jostling with full enthu and trying to grab books vigorously from shelves. And these people weren’t even the ‘Come-here-and-I-will-give-you-a-long-lecture-on-Sangam-literature’ jolna pai-soda butti wearing intellectual old types. They were all men and women, sorry, ONLY men of my age group, all under 30 and all looking very interested in S.Ra and Je Mo as much as they would be in Mc Donald’s burgers and evenings at some pub. In fact, it was such a relief to be at the Uyirmai stall after escaping the screeching kids and their screaming mothers in the other stalls. My only gripe at the stall was that I was the ONLY girl there and I couldn’t really hustle and jostle with hundred other men to lay my hands on the books. Now this is where the ‘Carrier’ comes into picture. Given his total distaste for books and reading of any kind except the technical, knowledge enhancing variety (yes, I live full time with a creature that you-tubes ‘brush gear assembly welding’ videos for ‘fun’ and orders Advanced mechanical technology from Amazon. Build me a temple 😐 ), P was being extremely nice and considerate, deftly catching and carrying all those books I threw him while being sandwiched between Guy-wanting-Sujatha-book and Guy-wanting-Jeyamohan book. He even gave me occasional suggestions like pointing out towards Sujatha’s introduction to Silapadhigaaram and saying ‘hey, that looks like something you may want to read!’ (Though his face looked totally distorted like the book was a slime ball worm and it was something I might want to eat and not read). I was happy he at least knew it was something I might want to read. And after frantic hurling of about 20 books into his now-buckling-under-pressure arms, I finally looked a bit apologetic about such a crazy haul, he magnanimously smiled and said, ‘Oh, no problem, buy as many as you want. Stock up.’ Of course, my eyes were beginning to widen like a tea saucer so he added, ‘As long as YOU pay for them.’ Being reminded about having to pay for them was my cue and I almost ran out of the stall to stop myself from looking or touching another book only to find myself in a serpentine queue at billing. Now wait, what was that? The cashier was totaling up values on his calculator and writing out a hand bill! Hello Uyirmai, pliss to be introduced to computers and databases! As the guy was furiously scratching ineligible book names on the bill and totaling up values (as fast as he was), a couple of people even dropped out of the queue, leaving their books behind. What a way to lose precious customers, especially when you are already running losses and a huge book fair like this would be a very important opportunity to raise revenues. Uyirmai please get electronic billing and ERP next year. Trust me, it’s not all that expensive. These things come as cheap as mobile phones these days and are an investment for any self respecting business venture.

I didn’t find any major cons at CBF this time. Maybe they could have had a couple of volunteers to guide people to issued pamphlets with stall locations because when the place gets crowded, it’s not feasible for a lot of people to stand near the entrance hoardings and search for the stalls they want to visit.

So there, after two hours of blissful book shopping, left the place to spend the rest of the Sunday smelling the books, reading blurbs and writing my name on all of them. After ages, a holiday well spent!

 

Read Full Post »

The Jukebox plays… (1)

When all else fails, there is music.

I’ve always wanted to make a list of the music that touches my heart – the kind of music that makes me laugh, that makes me nostalgic and gets me teary eyed,  the music which gets me tapping my feet and singing along with eyes closed, the songs that I turn to for solace when nothing seems to be going right, the songs that echo into the depths of my ears as I battle to bridge the space between sleep and wakefulness at nights. This is the first of many posts to follow, on the music that I live with. These are ten songs that are ALWAYS part of my playlist, irrespective of mood and time. Songs that I can never ever skip through to listen to the next number or change the channel when they play on television. These Thamizh melodies are some of the songs that I grew up with and I’m sure these will remain with me till I die.

Exactly in order of my preference, here we go…

Paartha nyaabagam illayo

Music: MS. Viswanathan

Singer: P. Susheela

Lyrics: Kannadasan

Film: Pudhiya Paravai (1964)

அந்த நீல நதிக்கரையோரம்
நீ நின்றிருந்தாய் அந்தி நேரம்
நான் பாடி வந்தேன் ஒரு ராகம்
நாம் பழகி வந்தோம் சில காலம்

A charming, debonair Sivaji, gracefully elegant,divine looking Sowcar Janaki, wistful lyrics with a touch of mysticism that seem to denote the torrential events to unfurl, sweeping melody and above all, the magical voice of P.Susheela. What’s not to love about this song? The outstanding orchestral arrangements at the time of minimal technology, the sounds blending into each other in layers without cluttering, but adding beauty as embellishments, the stylised singing befitting a stage singer, the song is perfect in every conceivable way. Every time I listen to this song, it makes me feel like I’m floating somewhere, weightless, nameless and ageless. This is the song of my lifetime.

Thenmadhurai vaigai nadhi

Music: Ilayaraaja

Singers: Malaysia Vasudevan, S P Balasubrahmanyam , P Susheela

Film: Dharmathin thalaivan (1978)

தேய்கின்றது பொன்மாலை நிலா

தேயாதது நம் ஆசை நிலா

இது வானம்போலே வாழும் பாசம்…

My playlist is never ever complete without this song. I’ve listened to this 40 times on loop once. Right from the piano bit that the song begins with, to that short and sweet cameo sung by Susheelamma at the end, to the seamless juxtaposing of the voices of SPB and Malaysia Vasudevan, to the simple yet lovingly earnest lyrics, I love every single note of this number. In fact, my love affair with Ilayaraaja’s music began with this song. For long, this remained the only Raaja song on my playlist. I was painfully ignorant of the Maestro’s other works and like a horse with blinkers, stuck to Rahman and the English music of my growing up years. The night this song played endlessly on my loop, it struck me as weird that I never tried discovering the music of the man who gave me this song that I love so much. That was the night I actually discovered Raaja and his music. The song remains all the more closer to my heart for that reason. And also, I loved Rajni in this song . He looked oh so dashing!!

http://www.youtube.com/watch?v=fCETINlK91Y

Pennala pennala

Music: A.R.Rahman

Singer: S P Balasubrahmanyam

Lyrics: Vaali

Film: Uzhavan (1993)

தென்றலைப்போல நடப்பவள் எனைத்தழுவக் காத்துக்கிடப்பவள்

செந்தமிழ்நாட்டுத் திருமகள் எந்தன் தாய்க்கு வாய்த்த மருமகள்…

One of Rahman’s earlier numbers, this belongs to that age when his music was uncluttered and not too complicated to have to listen to it a million times before liking it. A man is about to wed and he describes his soon-to-be-bride to another woman in a fun, yet lovable way. I simply love Vaali’s lyrics, more so ever after seeing how women are described these days (case in point:  Kai thodum dhooram kaachavale. Yen pasi theeka vandhavale). SPB owns this song and how! This might be one of the very few instances when Rahman used minimal layering to great effect. A simple tune, some captivating lyrics, graceful, elegant singing and you have a bouncer of a song. My favorite lullaby, I’m always half asleep with a smile on my face by the time this song ends.

http://www.youtube.com/watch?v=FgSl55AGbGM

Thoda thoda malarndhadhenna

Music: A.R.Rahman

Singers: S P Balasubrahmanyam, Chitra.

Lyrics: Vairamuthu

Film: Indira (1995)

இலைமூடும் மலராக இதயத்தை மறைக்காதே

மலர்கொள்ளும் காற்றாக இதயத்தை உலுக்காதே…

The song opens to sounds of the forest, chirping of birds and flourishes mellifluously under the always awesome SPB-Chitra combination. Right from SPB’s magical voice starting to croon thoda thoda following a wispy flute note, this song is a lilting winner all the way. The entire song has a reminiscing tone, the mood shifting from love, passion, trepidation and sensuousness as the lyrics flow by. The sharp violin turns in the second interlude with the flute playing in between, when the grown up child-lovers kiss on screen is sheer genius. It’s almost like we hear their hearts beating fast with fear tinged passion. And most of all, the layering in music is not overdone and fits the song like a glove. A perfect midnight listen.

http://www.youtube.com/watch?v=HXA_eYXJrA8

Raasaathi unna kaanaadha nenju

Music: Ilayaraaja

Singer: P. Jeyachandran

Film: Vaidehi Kaathirundhaal (1984)

யாரோடு இங்கு எனக்கென்ன பேச்சு

நீதானே கண்ணே நான்வாங்கும் மூச்சு

வாழ்ந்தாக வேண்டும் வா வா கண்ணே…

The ultimate pathos song for ages to come. The true beauty of the song lies in the fact that it has quite a cheerful melodic ring to it yet manages induce a sense of loss every time it’s heard. There is no sonorous single violin weeping in the background. No dragging choruses.  Instead all we have is some fabulous heavy duty opening orchestration and the crystal clear voice of Jeyachandran evoking bygone memories of a loved one. What I love about the song is that it brings out the very essence of Gabtun (err.. palakka dhosham)  Vijayakanth’s character in the movie. He isn’t wilting in the memory of the girl he so loved with all his heart. He isn’t singing sad ballads and waiting to die. He revels in the memories he has of her, of the anklet clad feet, jasmine flowers , the smile and the scent, he knows she lives within him and sings for her, with her, each night. If at all anyone feels the magnitude of his loss when he sings ‘vaazhndhaaga vendum, vaa vaa kanne’ it’s us, the listeners. That, my friends is the magic of the man called Ilayaraaja.

http://www.youtube.com/watch?v=Wz6a3X4ZVvA

Minnale ni vandhadhaenadi

Music: A.R.Rahman

Singer: S P Balasubramanyam

Lyrics: Vairamuthu

Film: May Maadham

பால்மழைக்கு காத்திருக்கும் பூமி இல்லையா

ஒரு பண்டிகைக்குக் காத்திருக்கும் சாமி இல்லையா

வார்த்தைவரக் காத்திருக்கும் கவிஞனில்லையா

நான் காத்திருந்தால் காதல் இன்னும் நீளுமில்லையா…

The only other defining pathos song in Thamizh cinema in the last three decades. Magician SPB working wonders with his malleable voice yet again. Unlike ‘raasaathi unna’ which reflects an almost stoic , unconditional love that stands untarnished even with death, this number portrays the yearning and dejection of a young man who’s seen a sliver of sunshine in his petty life, only to be plucked unceremoniously off it just as he starts to bask under its warmth and glory. She is gone. He won’t accept it. The memories haunt him not to give strength but only to tear him apart. With lyrics like ‘kanneeril thee valarththu kaathirukiren, un kaaladithadathil naan poothirukiraen’, the pain is raw and immense. The agony of separation brought out in deep lows in the lyrics and the soaring waves of sadness in the stanza interludes, coupled with the dark visuals that complement the music, this song makes sense to anyone who has loved and lost. No, it makes perfect sense to anyone who’s loved.

http://www.youtube.com/watch?v=-DofVqX68J4

Maraindhirundhe paarkum

Music: K.V.Mahadevan

Singer: P.Susheela

Film: Thillana Mohanambal

பாவை என் பதம் காண நாணமா?

உந்தன் பாட்டுக்கு நான் ஆட வேண்டாமா?

மாலவா வேலவா மாயவா சண்முகா…

Being a sucker for classical song-dance numbers (this love affair was extinguished unceremoniously after watching the visuals of that beautiful number ‘sowkiyamaa’ in Sangamam. The least they could have done is use an actress who could *dance* and not just pose.), it’s no surprise that I love this Mother of all classical dance numbers. Padmini overshadows anybody else on screen with that most dazzling screen presence, dance and expressions (for once even the man of a million expressions, Sivaji Ganesan is reduced to a side show behind a pillar), but if there’s someone who manages to even outshine the queen of dance, its none other than  P. Susheela. What Padmini does with a hundred mudras and all the swirling dance moves, Susheela  manages to do better with a honey laced voice that textures itself to wrap around the song like a fresh coat of warm fuzzy chocolate over melting ice cream. Especially when she sings that almost-a-whisper-almost-a-caress ‘Shanmugaa’ at the end of each charanam, one can’t help closing the eyes and just enjoying the divine rendition. Yes, I close my eyes even at Padmini. Susheelamma deserves that.

Sundhari, kannaal oru seidhi

Music: Ilayaraaja

Singers: S P Balasubrahmanyam, S Janaki

Lyrics: Vairamuthu

Film: Thalapathy (1991)

கோடி சுகம் வாராதோ நீ எனைத்தீண்டினால்

காயங்களும் ஆறாதோ நீ எதிர் தோன்றினால்…

A love ballad. Poetry in sound and motion. A gem of a composition. Starting with the sound of ringing bells and the sound of approaching men and horse hooves with a flute playing raw bamboo sounds in what seems to be a somewhat distant land, this song is magical to say the least. The opening orchestration which throws up a million tiny details before giving way to the first pallavi, never fails to give me goosebumps every time I listen to it. I’m not much of a fan of S.Janaki but I love her in this song and I’m already tired of writing about how wonderful a singer SPB is. If I could grant immortality to one man, I’d choose this honey throated gentle giant. I have no words to describe the ease with with the pallavi and charanam blend into each other at the end of each stanza. All I know is this is how a song should sound and feel like. Just perfect.

http://www.youtube.com/watch?v=aFgM6rODnOU

Anal mele paniththuli

Music: Harris Jayaraj

Singer: Sudha Raghunathan

Lyrics: Thaamarai

Film: Vaaranam Aayiram

எந்த காற்றின் அளாவலில் மலரிதழ்கள் விரிந்திடுமோ

எந்த தேவவினாடியில் மனஅறைகள் திறந்திடுமோ

ஒரு சிறுவலி இருந்ததுவே இதயத்திலே இதயத்திலே

உனதிருவிழி தடவியதால் அவிழ்ந்துவிட்டேன் மயக்கத்திலே…

The only Harris Jayaraj number I call a favorite. If this song sounds as haunting and old-worldly as it does, I think a major chunk of the credit should go to Sudha Raghunathan. Being sung by a renowned classical singer, the song might have become a showcase for her sangadhis and become gimmicky but she sings the song with so much restrain and charm, allowing the trained singer in her to surface only when required, that you can’t help marveling at the beauty of it. Also this is one of the very few songs where Harris doesn’t arrange the music to sound like a church choir song. And on top, the lyrics are a dream.  Who thinks up stuff like a dewdrop on a flame and  raindrop in search of a tree these days? Thaamarai is the woman and she rocks this song big time.

http://www.youtube.com/watch?v=IAiWz-q3uZE

Poovaasam

Music: Vidyasagar

Singers: Sriram Parthasarathy, Sadhana Sargam

Lyrics: Vairamuthu

Film: Anbe Sivam

ஒரு வானம் வரைய நீலவண்ணம் நம் காதல் வரைய என்ன வண்ணம்?

என் வெட்கத்தின் நிறம்தொட்டு விரல் என்னும் கோல்கொண்டு

நம் காதல் வரைவோமே வா…

Vidyasagar does melodies quite well. Earlier there was malare mounamaa, another lilting melody, but Poovaasam belonged more to my times. The singer Sriram Parthasarathy (For a long time I thought it was Vijay Prakash) holds the song with his amazing singing right from the first few notes and never lets attention waver from him. Sadhana Sargam has no choice but to play second fiddle in this number, and she deserves it for her blasphemous mispronunciations of Thamizh here. In fact, Sadhana’s singing which gets slightly shrill when she touches the higher notes is the only dampener for me in this otherwise beauty of a song. And oh, Kiran Rathod also dampens the visual effect a bit but what the heck, when Kamal Hassan scorches the screen as the dignified Nalla Sivam, who dares looking at anything else?

http://www.youtube.com/watch?v=VUTeTglqX3s

So then, just writing about these numbers spread a warm glow to my heart and a cheer to my face. Until I meet you again with my favorite dance hits, dappankuththus, item numbers, thathuva paatu etc etc, Live with the Music.

Read Full Post »

“எத்தன தடவதான் மா சொல்லுவ?? ஒரு லிட்டர் பால், அரை கிலோ ரவை, ரின் சோப்பு, புரு காபி. வாங்கிட்டு வரேன் நீ phoneஅ வை.” கட் செய்துவிட்டு கடைக்குள் நுழைந்தேன். ஒரு விஷயத்தை குறைந்தபட்சம் பத்து முறையாவது ஞாபகப்படுதவில்லை என்றால் அம்மாவுக்கு நிம்மதியாக இருக்காது. முன்பிருந்த அண்ணாச்சி கடைகள் ரொம்ப ஈஸி. துண்டு சீட்டில் எழுதிக்கொடுத்தால் போதும். கடைப்பையன் ஓடி ஆடி எல்லா சாமானையும் எடுத்து வந்து பில்லை போட்டு கையில் கொடுத்துவிடுவான். கடைக்கு முன்னால் கலர் கலராக தோரணம் போல தொங்கும் கவர்களையும் பாக்கெட்களையும் மோட்டை பார்த்துக்கொண்டு நின்றால் போதும். இந்த சூப்பர் மார்க்கெட் கான்செப்ட் எனக்கு பிடிக்கவே இல்லை. அலைந்து திரிந்து வாங்கி பில் போடுவதற்கு specialஆ சாப்பிட்டு விட்டு வர வேண்டும் போல. வாசலில் இருந்த ஒரு கூடையை எடுத்து கொண்டு ரவையை தேடி அலைய புறப்பட்டபோது தான் அவளைப்பார்த்தேன். 

ஒரு நிமிடம் எதுவுமே புரியவில்லை. Mind blank ஆகிப்போனது.அவள்தானா அல்லது எப்போதும்போல வேறு யாரையாவது பார்த்து அவள் என்று நினைத்துவிட்டேனா? அதே சாய்ந்த நடை. அவளைப்போலவே யாருக்கும் பணியாத சுருள்முடி. கருநீல நிற சுடிதாரில் அவளேதான். கூடையோடு திரும்பியவள் என்னை பார்த்து வேறு விட்டாள்.

“ரவிவிவிவி!!!! What a surprise! எதிர்பார்க்கவே இல்ல!! எவ்ளோ நாள் ஆச்சு மீட் பண்ணி… 4 years or more?? நான் திருப்பி சென்னை வந்து மூணு மாசம் ஆச்சு. ஒன்ன விசாரிச்சேன். London போயிருகேன்னு சொன்னாங்க. எப்போ வந்த?? என்கிட்ட சொல்லாம கல்யாணம் கூட பண்ணிகிட்டனு மட்டும் சொன்ன.. கொன்னுடுவேன்…” பொறிந்து தள்ளினாள். பெரிய புன்னகையுடன் அவள் பேசியதை கேட்டுவிட்டு சொன்னேன், “நீ கொஞ்சம் கூட மாறவே இல்ல.” “எதுக்கு மாறணும்? என்ன மாறணும்? இரு bill  பண்ணிட்டு வரேன். ரொம்ப நாள் கழிச்சு மாட்டி இருக்க என்கிட்ட. சீக்ரத்ல எஸ்கேப் ஆக முடியாது.” அவசர அவசரமாக நானும் வாங்க வேண்டியதை வாங்கி விட்டு வெளியே வந்தேன். “Coffee??” “என்ன வெளையாடரியா? Treat வேணும் எனக்கு. கல்யாண Treat” பெரிதாக சத்தமாக சிரித்தாள். “எனக்கு கல்யாணம் ஆகி நாலு வருஷமாச்சு. கல்யாணத்துக்கும் வராம இருந்துட்டு இப்போ Treat கேக்ற. ஹ்ம்ம்.. ஒனக்கு இல்லாத Treat ஆ ரவி. அசோக் out of station. அவன் திரும்பி வந்ததும் ரெண்டு பேருமா சேந்து Treat வேக்றோம் ஓகே வா? Let’s catch up over some coffee now” 

அவளை நான் முதலில் பார்த்தது மண்டையை கொளுத்துகின்ற உச்சி வெயில் அடித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு மத்தியான போழுதில்தான். பரிட்சை முடிந்து பத்து நாட்கள் நிம்மதியாக அம்மா கையால் நல்ல சோறு சாப்பிட ஊருக்கு கிளம்பி, ஹாஸ்டல் வெளியே இருந்த பஸ் ஸ்டாப்பில் நின்றுகொண்டிருந்த அந்த நாள் இன்னும் ஞாபகம் இருக்கிறது. கையில் ஒரு பெரிய பையுடன் கண்களை சுருக்கி பஸ் வராத அந்த ரோட்டை நொடிக்கொருதடவை எட்டி எட்டி பார்த்துக்கொண்டிருந்தவளை ஓரக்கண்ணால் நோட்டம் விட்டேன். First year ஒ?? காலேஜ் ஆரம்பித்து ஒரு வாரத்திலேயே First year பெண்கள் அனைவருக்கும் rating கொடுத்து மார்க் போட்டாயிற்றே. அப்பொழுது கூட இவளை பார்த்ததாக ஞாபகம் இல்லை. அப்படி பார்த்தே ஆகவேண்டும் என்ற அளவுக்கு அழகியும் ஒன்றும் இல்லை. சுமார்தான் என்று நினைத்துக்கொண்டே மறுபடியும் நோட்டம் விட திரும்பியபொழுது அவள் என்னையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றிருந்தாள்.

“Excuse me, அடையார்க்கு டைரக்ட் பஸ் இருக்கா இங்கேர்ந்து?? நா First year. இப்போதான் மோதல் தடவை வீட்டுக்கு போறேன் தனியா… ”

இப்படிதான் ஆரம்பித்தது அவளுடன் பழக்கம். கொஞ்சம் பாட்டு பாடு, school rhymes சொல்லு என்று எனக்குத்தெரிந்த ragging செய்து விட்டு அவளை வீட்டுக்கு பக்கத்தில் இருந்த பஸ் ஸ்டாப் வரைக்கும் போய் இறக்கிவிட்டுவிட்டுத்தான் அன்று வீட்டுக்கே போனேன். இப்போது நினைத்துப்பார்த்தால் என்னை கொஞ்சம் கேவலமாகவே நினைத்திருப்பாளோ என்று தோன்றியது. லீவ் முடிந்து வந்ததும் முதல் வேலையாக அவள் பயோடேட்டாவை அலசி ஆராய்ந்தேன். பின்பு லைப்ரரி, கான்டீன், பஸ் ஸ்டாப் என்று சில பல எதிர்பாராத சந்திப்புகளை எதிர்பார்த்தே உண்டாக்கினேன். அப்படி ஒரு நாள் காம்பஸ் உள்ளே இருந்த கடையில் கும்பலாக உட்கார்ந்து கூல் டிரிங்க்ஸ் குடித்துகொண்டிருந்த போது தனியாக ஏதோ நோட்டு வாங்க வந்தாள். இன்னிக்கு இவள அழ வெக்காம விடமாட்டேன் மச்சி என்று நண்பர்களிடம் பெருமை அடித்துக்கொண்டே அவளை அழைத்தேன்.

“Hi Senior!” பளிச்சென்று சிரித்தாள்.

“என்னது hi ஆ? இதுதான் நீ சீனியர்க்கு குடுக்ற மரியாதையா? ஒழுங்கா ரெண்டு கையையும் சேர்த்து வணக்கம் சொல்லு. தமிழ் பொண்ணு தான நீ?? என்ன பத்தி ஒனக்கு தெரியாது..  ” வாய்க்கு வந்து வீண் சவுடாலை எல்லாம் உளறிக்கொட்டினேன். இரண்டு நொடி என்னை உற்றுபார்த்தவள் கண்களில் பெர்மநென்ட் ஆக குடியிருக்கும் அந்த குறும்பு திரும்பியது.

“ஏன் தெரியாது உங்களபத்தி. நல்லா தெரியுமே. நெறைய கேள்விபட்டிருக்கேன். ”

கூடியிருந்த நண்பர் கும்பல் ஓ போட்டு தொண்டைகளை கனைத்தது.

“என்ன? என்ன கேள்விப்பட்ட??”

நேராக என் கண்களைப்பார்த்து சொன்னாள், “நீங்க பெரிய பொறுக்கியாமே.. காலேஜ்ல ஒரு பொண்ணு விடாம எல்லார் கூடையும் flirt பண்ணுவீங்களாம். உங்ககிட்ட பேசறதுக்கே பொண்ணுங்களாம் பயப்படுவாங்களாம்.. இப்டி இன்னும் நெறைய. இதெல்லாம் உண்மையா சீனியர்??” எங்கள் கூட்டமே கப்சிப் ஆனது. “எனக்கு டைம் ஆச்சு சீனியர். தாத்தா ஹாஸ்டல் கேட்டை பூட்டிடுவாரு. See you all some other time. வணக்கம் சீனியர்.” கை கூப்பி சொல்லிவிட்டு திரும்பிப்பார்க்காமல் நடந்தாள். எப்போது காதல் வந்தது உனக்கு என்று கேட்டால் சொல்லத்திணறுவார்கள் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் எனக்கு துளிகூட சந்தேகமில்லாமல் தெரியும். அவள் வணக்கம் சொல்லிவிட்டு நடந்த அந்த ஒரு நொடியில்தான் அவள் மீது எனக்கு பித்து பிடித்தது.

காதலிக்க ஆரம்பித்துவிட்டால் உலகமே அழகாகத் தெரியும், கவிதை கூரையைப் பிய்த்துக்கொண்டு கொட்டும், பூக்கள் கொஞ்சம் அதிகமாகவே வாசம் வீசும் என்றெல்லாம் பிதற்றுவது பைத்தியக்காரத்தனம்தான். இப்போது நானும் ஒரு பைத்தியக்காரன் ஆனேன். பெண்களுடன் தினமும் சகஜமாக பேசிப்பழகினாலும் இது என்னவோ வித்தியாசமாக இருந்தது. அவளுடன் பேசுவது ஒரு பக்கம் சந்தோஷமாகவும் இன்னொரு பக்கம் பதட்டமாகவும் இருந்தது. வயதிற்கே உரிய இனக்கவர்ச்சிக்கும் மேலாக, அவளுடன் கழித்த பொழுதுகள், தெளிந்த சலசலக்கும் நீரோடை ஒன்றில் காலை நனைத்து விளையாடும் இனிமையையும் மன நிம்மதியையும் தந்தன. அவளைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அந்த நொடியே அம்மாவிடம் அழைத்துப்போய் , எப்போ பாத்தாலும் என் selectionஅ கொற சொல்லிட்டே இருப்பியே, இப்போ சொல்லு பாப்போம் என்று நெஞ்சை நிமிர்த்தி சொல்ல வேண்டும் போல் இருந்தது. ஆனால் அவளோ அவள் classmate சிவாவுடன் சிரித்து பெசுவதைப்போலவும், சங்கர் காலை வாரி கிண்டல்  அடிப்பதைப் போலவும் தான் என்னிடமும் பேசினாள் பழகினாள் சிரித்தாள் முறைத்தாள். I was nobody special to her. Or to put it better, everybody was as special to her as me. அது எனக்கு நன்றாக புரிந்தது. அதனாலேயே அவளிடம் கொண்டிருந்த நட்பு என்ற அந்த வட்டத்தை தைரியமாக தாண்டி உள்ளே சென்று என் காதலைச்சொல்லவோ, அந்த வட்டத்தை உடைத்து வெளியே வந்து விலகிச் செல்லவோ என்னால் முடியவில்லை. சொல்வதற்கு நான் சுத்தமாக முயற்சியே  செய்யாமலோன்றும் இல்லை. ஜாடை மாடையாக நீதான் எனக்கு எல்லாம், ஒருநாள் கூட உன்கிட்ட பேசாம இப்போலாம் இருக்கவே முடியறதில்ல, பாக்கலனா என்னவோ போல இருக்கு என்றெல்லாம் சொல்ல தான் செய்தேன். பலமாக சிரித்துவிட்டு கூலாக சொன்னாள், “என் friends எல்லார்க்குமே அப்டி தான். I become indispensable after a point, you know?” நிஜமாகவே இவள் இவ்வளவு மக்கா இல்லை புரியாததுபோல் நடிக்கிறாளா என்று பல நாள் யோசித்திருக்கிறேன். ஆனால் அவள் எனக்கு புரிய புரிய அவள் மனமும் புரிய தொடங்கியது. அவளுக்கு உண்மையாகவே நட்பு, நண்பர்கள் என்பதைத்தாண்டி யோசிக்கவேத் தெரியாமல்தான் இருந்தது. அவள் சிந்தனைகளை நட்பு என்ற ஒரே கடிவாளத்தைப் போட்டு காலம் முழுக்க ஒட்டிகொன்டிருந்தாள். அதைத்தாண்டி காதல் என்ற ஒன்று அவளுக்கு இன்னும் பரிச்சயப்படாமலே இருந்தது. அவள் பாராட்டிய நட்பின் தூய்மையையும், ஆழத்தையும் பக்கத்தில் இருந்து பார்த்து ரசித்து அனுபவிக்கும் போது, அதன் பயங்கர அழகிற்கு முன் என் காதல் கூட எனக்கு கொஞ்சம் கொச்சையாகவே தெரிந்தது. இருந்தாலும் செக்கு மாடு போல அவளைச் சுற்றியே மனம் அலைந்துகொண்டிருந்தது. என்றாவது ஒருநாள் அவளாகவே புரிந்து கொள்வாள் என்ற, நிறைவேறாது என்று எனக்கே தெரிந்த, நப்பாசையில் நாட்கள் நகர்ந்துகொண்டே இருந்தன. 

எதிர்பாராமல் நிகழும் பயங்கரங்களுக்குதான் வலி அதிகம். அவள் கல்யாண பத்திரிக்கையை நீட்டும் போது மனம் ஏற்கனவே மரத்துப்போய் இருந்தது. காதல் தெரியாதாம் ஆனால் கல்யாணம் மட்டும் கரெக்டா பண்ணிக்க தெரியுமாம் என்று அவள் மீது கோபம் வந்தது. கல்யாணத்துக்கு போகவில்லை. லீவ் போட்டு வீட்டில் ஒரு வாரம் அடைந்து கிடந்தேன். Gtalk, Yahooவில் அவள் sign in செய்தால் உடனே offline போனேன். போன் செய்தால் எடுக்கவில்லை. அவளைத் தண்டிப்பதாக நினைத்துக்கொண்டு என்னையே தண்டிதுக்கொண்டிருந்தேன். நாட்கள் செல்ல செல்ல காதல் என்பதை சற்று தொலைவில் வைத்து தெளிவாக யோசித்த போதுதான் புரிந்தது. I missed being her friend more than anything else. அவளை அறிந்த அந்த நாட்களில் அவள் காட்டிய பரிவு, அன்பு, பேதமற்ற பாசம் அனைத்தையும் நானாகவே வலிய சென்று தொலைத்து விட்டேனென்று தோன்றியது. தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்தேன். அவள் அதற்குள் பறந்துவிட்டாள் வெளிநாட்டிற்கு. நான்கு வருடங்களுக்குப் பிறகு இதோ இப்பொழுது இந்த காபி ஷாப்-இல்.

நிறைய நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அவள் கணவர் நலம் விசாரித்தேன். அம்மா பற்றி கேட்டாள். குழந்தை பெயர் அனன்யா. சதா cartoon networkதானாம். வீட்டுக்கு கண்டிப்பாக வர வேண்டும் என்றாள். Address குறித்துக்கொண்டேன். Phone number, mail id யும். “Let’s keep in touch Ravi. ஒனக்கு எப்டினு தெரியல. ஆனா எனக்கு நீ always special. One of my bestest friends”

அவள் கண்களை நேராக பார்த்து தெளிவாக சொன்னேன். “Of course. Always.”

Read Full Post »

1) Red pant and yellow shirt. Blue pant and yellow shirt. Yellow shirt with anything. Period.

2) Hero introduction song featuring sickles/painted potbellies/pierced navels of out-of-work heroines/directors cum dance masters/hero’s son.

3) Switzerland/Chiffon sarees.

4) Directors in cameos like paalkaaran, pichakaaran, velaikaaran, car driver, etc.

5) Lyrics like sexy-baby-shake-your-body in item songs. Make that any wannabe rap lyrics in item songs. Make that any rap lyrics in any song. Thank you.

6) Heroines falling down from scooter/ladder/staircase/perfectly non-slippery floor and hero falling on top of her.

7) Transgenders doing seductive moves or the usual kuthadi-kuthadi-sailaka in a circle.

8 ) One blow. Ten people. Four directions. Flying.

9) Heroine slapping hero. Hero slapping heroine. Love coming. Duet singing.

10) 30+ years old heroes as college students. 40+ years old comedians as their friends.

11) Titles like Sivakasi, Thirupaachi, Thiruthani, Thiruvannaamalai, Koyambedu, Vadapalani. You get the drift right?

12) Punch dialogues. (Exception: Superstar)

13) Shriya Saran or any other 18 plus, opposite Rajni, Kamal, Sarath, Gabtun or any other 50 plus.

14) Jyothika style 100-expressions-per-minute = acting.

15) Ravi Krishna style block-of-wood = acting. Wait, I don’t want to see Ravi Krishna itself on screen hereafter. Please. *Shudders on recollecting his earlier films*

16) Amma/appa/akka/thangachi/maama/machan/purushan/pondaati/nanban sentiment songs. Phew!

17) Amman movies.

18)  ‘Pei/aavi inside small child’s body’ movies.

19) Rain fights. And rain songs. What? The men are all going to boycott my blog? Ok, I give up. Only rain fights. Hmph.

20) Gabtun singing Amul baby kind of songs in phoren, chi, foreign locations. *Falls on the floor, begs and weeps*

21) Heroines/heroes suffering from cancer/brain tumor.

22) Naataamai scenes. Naataamai comedy scenes.

23) Kids talking beyond their age, like 50 year old thaatha paatis.

24) Telugu, Malayalam, Kannada, Hindi movies remade in Thamizh. Oh, then we wouldn’t have any movies made at all here? Sigh, I take that back.

25) Girlfriend/Boyfriend/Any friend singing horrible melody song in jam packed railway stations, bus stands, football stadiums, etc to locate the other Girlfriend/Boyfriend/Any friend.

P.S. Please feel free to add your lets-please-get-rid-of-these-too items in the comments section. Nandri.Vanakkam.

Read Full Post »

Long after it was over, I was left wondering why the movie had been named Aayirathil Oruvan. Now I see only one way to justify the title. The director has named the movie for himself, after himself, for he is indeed one man in a thousand. A man who had the vision and the conviction to not play safe after blockbusters and churn out the same stories of love, action and sentiment film after film. A man who did not see the need to follow footsteps or copy stories but instead chose to spin his own yarn in his own style, however flawed it may be. A man who would not be bogged down by the expectations of a million people. A man who does not rise or fall below those monstrous expectations that break many, but instead, defies them. A man, who now I pray, has the strength to not be crushed by the brickbats thrown his way. Aayirathil Oruvan.

Let me get the point first. I’m not here to say that Aayirathil Oruvan is a masterpiece or brilliant unparalleled cinema. It is as flawed as we make them here. It has extreme gore as some have already pointed out. It has loopholes the size of the quicksand pits the lead trio once come across during the course of their journey in the movie. But inspite of all this, I say Aayirathil Oruvan deserves to be watched only because someone dared to make it.

*SPOILER AHEAD*

The story follows Anitha (Reema Sen), Lavanya(Andrea Jeremiah) and Sugumaran(Karthi) as they embark upon a journey to discover the lost Chola descendants in exile in a far away island off the shores of Vietnam. Lavanya’s father and many others who went before them were either found dead on the way or never heard of after. Their adventurous journey through water, forests and deserts to make it alive to the destination of their quest forms the first half of the movie and what happens after they make it, unravels in the second half.

*END OF SPOILER*

I haven’t been a fan of Selvaraghavan before and I’ve hated some of his earlier works. So it’s very surprising even to me when I see myself rooting for this so called misadventure of his. Though the basic premise of the film is built on an extremely silly and flawed premise, there were many moments of sheer brilliance in the movie. What I liked the most was that the adventure did not end up in a treasure hunt copied from Hollywood but delved straight into our past for inspiration and to carry the story forward. The bloody feuds between the erstwhile Pandyas and Cholas which result in the Cholan prince running away to safety along with the Pandyan deity in tow forms the crux of the story. Salvaraghavan shows how the exiled Cholan ancestry along with the king and royalty live a famishing life in the middle of nowhere waiting for word to go back to their motherland and boy, how! People, if you watch Ramanand Sagar’s Ramayana on TV and think all exiled people live like the Rama and Sita in it, with perfectly manicured eyebrows and women in designer clothes then AO shows how exactly it would be in real life. The hunger and filth that the people live in, the fight like animals for a morsel of food, the cannibalistic tendencies and gory sacrifices, the yearning to go back to their own land of milk and honey, the unconditional love for their king despite the fact that he is reduced to live like an outcast, Selvaraghavan shows the pain and the pathos of living a banished life like it has never been seen before. The unconventional war sequence where one side fought with the most modern of the weapons and the other side with those from 800 years ago and the following atrocities committed were deeply subtexted. Isn’t this happening in Sri Lanka even today? Aren’t men, women and children forced into exile, robbed off the rights of their own land, raped, maimed, mutilated and buried? Isn’t it happening in Afghanistan? I heard sneers and giggles from the audience when they saw men protect themselves with spears and shields against machine guns and rifles but our brothers in some parts of the world do not even have those, my friends. They infact, have nothing but their integrity and respect as shields which are eventually ripped off too like it happens towards the end in the movie.

The performances were awesome to say the least. Karthi must be best new talent which Thamizh cinema has seen in ages. He makes acting look so effortless. If he goes the usual way with 5-songs-5-stunts routine (like I heard he already is) it’s a terrible and criminal waste of prodigious talent. There are hordes of others for that, Karthi. His character is estremely vulgar and sexist but as a woman I haven’t ever seen a coolie who would not try to brush against or make crass comments on a woman he passes, so it’s completely justified. The women here are no delicate dolls either and are potrayed as strong, dominating, arrogant and powerful. Reema was good too, especially in the second half , but in some of her close up shots the lip sync was mighty bad. Her lips say something and the voice says something else. It’s my opinion that a better actress, one with basic Thamizh knowledge, could have done more justice to the role than Reema. Andrea had nothing much to do but did what she had well. And what does one say of Mr. R Parthepan? He ‘lives’ (clichéd but yes) the role of the King in exile with such dignity and poise. His portrayal of the vulnerability and heart break  on seeing his people suffer, the happiness on knowing that they would finally be back to their homeland and the pain on discovering the treachery that means doom to his people, that man is simply mind blowing. G.V. Prakash does a better job on the BGM than I expected him to, though it’s interesting to think what Rahman or Raaja would have done given such a subject. Selva has made a lot of effort to replicate the dialect of Thamizh spoken from the Chola period. It actually backfires since the audience at large isn’t able to understand such chaste thamizh spoken and that too for more than an hour at a stretch. (One front bencher comment: Machan, Yenna da pesraanga? Sri lanka lerndhu thappichu vandhutaangala da??)

As for the negatives, the film is long by 30 minutes at the least. A large portion of the second half is used up to depict the way of life in exile, the miseries and their plight, but it does nothing to hold the interest of the audience or keep them riveted. The story that the present day descendants of the Pandyas who hold high positions such as a Union Minister, Military head and Archaeological head would bring down military troops and ammunition enough to bomb down a small country all for the sake of revenge on their enemies(Cholas) from their past and to recover their deity is laughable. This is where Selva slips big time. A better premise would have worked wonders. The CG is poor. We’ve seen much better CG in Jaganmohini movies with white tightsuited aavis. The climax scene, though it has a brilliant touch by the director, is a damp damp squib.  As for the complaint that the movie is not realistic, is illogical, unexplained and so on, hey, did you know that this genre is called fantasy/adventure?  It is MEANT to be unrealistic and illogical. For realism, go back to Pasanga and Vennila Kabadi Kuzhu please.

Till the interval, all I heard in the movie hall were positive comments. But at the end of the movie there was an uncomfortable silence and people walked out talking that Kutty (that dhanush movie in which he acts all cutie-pie again) would have been a better choice when compared to this. It pains me to think that if this movie fails, it means death to a hundred other creators who want to break the shackles and come up with new themes, ideas and genres. If this movie fails, it means that the usual thamizh cinema routine wins over a bold different attempt. And let’s be ready not to sulk and say people don’t attempt anything different anymore. Aayirathil Oruvan deserves to be talked about, hated, debated on or loved. All it doesn’t deserve is being ignored.

Read Full Post »